สองสามวันก่อนไปคุ้ยลังเก็บสมบัติเก่าๆ เจอปึกต้นฉบับการ์ตูนเรื่องนี้…
มันเป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ผมเขียนขึ้นตั้งแต่6ปีก่อน (สมัยยังเรียนอยู่) มันได้ลงในคอลัมน์เล็กๆในหนังสือการ์ตูนไทยเล็กๆชื่อไทคอมิค(คล้ายๆ ผลงานจากทางบ้าน ทำนองนั้น) ตอนนั้นผมว่ามันสมบูรณ์แบบมากนะ -ไม่ว่าจะเป็นลายเส้นหรือเนื้อเรื่อง-แต่พอมาดูตอนนี้ก็ได้แต่สงสัยตัวเองว่า เราคิดแบบนั้นไปได้ยังไง…

ความตั้งใจแรก ผมอยากเอามันมาปัดฝุ่นปรับปรุงใหม่ ให้ลายเส้นและเนื้อเรื่องเข้าที่เข้าทางกว่าที่เป็นอยู่ แต่พอได้อ่านมันอีกครั้งจนจบ ผมก็เปลี่ยนใจ ก็คงเหมือนกับที่เหล่าตัวละครในเรื่องนี้ได้เรียนรู้ :
สิ่งต่างๆ-ไม่ว่าจะดีหรือร้าย-การได้จดจำมันในแบบที่มันเป็นนั่นแหละ คือความทรงจำที่มีค่าที่สุดแล้ว…

.

1.

.

2.

.

3.

.

4.

.

5.

.

6.

.

7.

.

8.

.

9.

.

10.

.

11.

.

12.

.

13.

.

14.

.

15.

.

16.

.

17.

.

18.

.

19.

.

20.

.

21.

.

22.

.

23.

.

24.

.

25.

.

26.

.

.

สุดท้าย เป็นความเห็นจากพี่ๆทั้งสามท่านครับ

ไม่ใช่ พี่โจ้ พี่ม้า พี่เพชร จากเวทีเดอะสตาร์นะ แต่เป็น พี่ป้าอุ๋ย พี่บอม และพี่กวางจากไทคอมิค ครับ

.

นิยายภาพเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญ April Truth’s Day
เป็นผลิตผลที่ส่งตรงจากแปลงผักในศูนย์เรียนรู้เพื่อการพึ่งตนเองและศูนย์เก็บเมล็ดพันธุ์ “พันพรรณ” ณ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

3 วันในพันพรรณ ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย ผ่านคำพูดและการใช้ชีวิตของผู้ชายคนหนึ่ง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ(แต่จริงๆใหญ่)อย่างเมล็ดพันธุ์ เรื่องง่ายๆ(แต่จริงๆยาก) เกี่ยวกับอาหารที่เรากินกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไปจนถึงเรื่องยากๆ(แต่จริงๆง่าย)อย่างการสร้างบ้านดิน และการใช้ชีวิต

นิยายภาพเรื่องนี้นำเสนอเพียงส่วนเสี้ยวเล็กๆของเรื่องราวเหล่านั้นครับ…

1.

...

2.

...

3.

...

4.

...

5.

...

6.

...

7.

...

8.

...

9.

...

10.

...

11.

...

12.

...

13.

...

14.

...

15.

...

16.

...

17.

...

18.

...

19.

...

20.

...

21.

...

22.

...

23.

...

24.

...

...